ΣΠΗΛΑΙΟ ΚΙΛΚΙΣ

Το Σπήλαιο βρίσκεται στο Λόφο του Αγίου Γεωργίου και αποτελεί το σημαντικότερο τουριστικό αξιοθέατο της πόλης. Ανακαλύφθηκε τυχαία γύρω στο 1925 τον λατόμο Γεώργιο Παυλίδη (Μπουλασίκη) όταν κατά την εκτέλεση της λατομικής του εργασίας διάνοιξε την είσοδο του. Το 1960 έγινε η πρώτη χαρτογράφηση του από την τότε πρόεδρο της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας (Ε.Σ.Ε.) την κα Άννα Πετροχείλου, ενώ οι εργασίες αξιοποίησης του άρχισαν το 1977 με την επίβλεψη της ιδίας και κράτησαν έξι χρόνια.

Το Σπήλαιο, άνοιξε για το κοινό το 1986. Το μήκος των διαδρομών του είναι 500 μέτρα και η έκταση του μαζί με τον δεύτερο όροφο υπερβαίνει τα 1.000 τ.μ Η θερμοκρασία του είναι σταθερή στους 15-17 βαθμούς Κελσίου όλο τον χρόνο και η υγρασία τoυ είναι 95%. Παρουσιάζει έναν πρωτότυπο σχηματισμό για τα Ελληνικά σπήλαια γιατί διαθέτει σύστημα διακλάσεων (σχισμών), που σε παράλληλες και κάθετες διευθύνσεις έχουν διανοιχτεί κατακόρυφα. 'Έτσι παρουσιάζονται ψηλές οροφές και δαιδαλώδεις στενοί διάδρομοι. Οι ευρύχωροι θάλαμοι του είναι έξι, ενώ στους τοίχους, τις οροφές και τα δάπεδα του υπάρχει κάλυμμα με σταλακτιτικά στολίσματα και με μοναδικά στο είδος τους πέτρινα κοράλλια. Τα κοράλλια, οι λιθωματικές αυτές δημιουργίες είναι αποτέλεσμα τou τινάγματος και σκορπίσματος της σταγόνας του νερού καθώς πέφτει στο έδαφος. Δημιουργούνται σε κοιλώματα βράχων, εκεί όπου δεν υπάρχει ρεύμα αέρος.

Το Σπήλαιο παρουσιάζει επίσης μεγάλο παλαιοντολογικό ενδιαφέρον. Βρέθηκαν περισσότερα από 300 δείγματα απολιθωμένων οστών ζώων σε πολύ καλή κατάσταση διατηρήσεως (από τον Βασίλειο Μακρίδη). Η μελέτη τους από την Δρ. Παλαιοντολογίας Ε. Τσουκαλά (Α.Π.Θ.) έδειξε την παρουσία της στικτής ύαινας (crocuta crocuta spelaea GOLDFUSS). Της αλεπούς, της μεγαλόσωμης νυφίτσας (muslela putorius robusta NEWTON), το υποείδος της νυφίτσας αναφέρεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, του άγριου βοδιού, του μικρόσωμου αλόγου και του μεγαλόσωμου αλόγου, του γιγαντόσωμου ελαφιού (Μεγάκερος) και του κόκκινου ελαφιού. Αξιοσημείωτη είναι η παρουσία  απολιθωμένων οστών και δοντιών που ανήκουν σε μικροθηλαστικά (τρωκτικά). Η ηλικία των απολιθωμάτων προσδιορίστηκε στα 15.000 χρόνια. Το παλαιο περιβάλλον ήταν λειβαδικό με θάμνους και το παλαιοκλίμα μάλλον θερμό, Οι ύαινες κατοικούσαν στη σπηλιά, ενώ τα φυτοφάγα ζώα είτε βρέθηκαν τυχαία είτε αποτελούσαν την κύρια τροφή των σαρκοφάγων ζώων. Το σπήλαιο σύμφωνα με μία έρευνα Τσέχων ιατρών το 1988, παρουσιάζει θεραπευτικές ιδιότητες για το παιδικό βρογχικό άσθμα. Προορίζεται για την ανάπτυξη σπηλαιοθεραπείας για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Δείτε φωτογραφίες του σπηλαίου σπηλαίου

Δείτε τον χάρτη του σπηλαίου

Μάθετε αναλυτικότερα για την Σπηλαιοθεραπεία

Επικοινωνήστε με τον Υπεύθυνο του σπηλαίου κ. Μακρίδη